‘De geheimen van Sterrenstad’ komt maar matig uit de verf

In Sterrenstad, waar Ilya woont, gebeuren mysterieuze dingen. Dat komt deels doordat in de stad Russische kosmonauten worden opgeleid. Je vindt Sterrenstad dan ook op geen enkele kaart terug, want stel dat de Amerikanen er lucht van krijgen …
Maar er is meer aan de hand. Soms verdwijnen er zomaar mensen. En er zijn altijd onderwerpen waarover je niet mag praten – en waar je misschien maar beter niet aan kunt denken. Toch heeft Ilya daar maar weinig last van. Zijn vader doet weliswaar technisch werk op de kosmonautenschool, maar hij komt in elk geval elke dag naar huis. Daar leert hij Ilya hoe er altijd wel iets te vinden is dat een opknapbeurt kan krijgen.

Alles verandert als Ilya’s vader op een vroege morgen vertrekt en laat weten dat hij voorlopig niet terugkomt. Ilya vertrouwt erop dat alles goed komt, maar langzaam maar zeker ontdekt hij dat je echt niemand meer kunt vertrouwen.

Dankzij Ilya’s opmerkzaamheid en zijn gesprekken met anderen ontwaren lezers steeds meer van de ‘siereieren’ die het communistische regime gebruikte om de schijn op te houden.

Mysteries en totalitaire spanningen

In ‘De geheimen van Sterrenstad’ spint Reinier Sonneveld een verhaal rondom de mysterieuze stad in de Sovjetunie waar kosmonauten werden opgeleid. De stad – in het Russische ‘Zvjozdny gorodok’ – stond decennialang op geen enkele kaart.
Sonneveld verweeft de mysteries en totalitaire spanningen uit het Sovjettijdperk goed in het verhaal. Dankzij Ilya’s opmerkzaamheid en zijn gesprekken met anderen ontwaren lezers steeds meer van de ‘siereieren’ die het communistische regime gebruikte om de schijn op te houden.

Ondanks de interessante context weet het verhaal maar moeilijk te boeien. De belangrijkste redenen daarvoor zijn de zakelijke verteltrant, de onduidelijke sprongen in tijd en de magere emotionele ontwikkeling van Ilya. Jammer, want daardoor komt het originele onderwerp net niet uit de verf.