Ook de somberste psalm bevat lichtpuntjes

‘Gij hebt mij in de kuil gelegd, in diept’, in duisternis gesloten; Uw grimmigheid heeft mij verstoten’, verzucht Heman in de berijmde versie van Psalm 88. Zijn ziel ‘raakt tot aan het graf’, zijn ‘oog treurt vanwege verdrukking’ klinkt het in de onberijmde psalm. Er klinkt uitzichtloosheid in door: vanaf zijn jeugd is de dichter ‘doodbrakende’ (Statenvertaling) of ‘ellendig’ en ‘stervende’ (Herziene Statenvertaling). Niet voor niets vindt de psalm vooral weerklank bij mensen die de last van het leven voelen drukken – wegzinken in een depressie of doodziek zijn.

En toch, en toch: de psalm bevat lichtpuntjes, zo laat Wim Visser zien in ‘Een schreeuw uit de diepte’. Toen hij zich in de psalm verdiepte, ontdekte hij dat Psalm 88 vroeger werd gelezen op Goede Vrijdag. Juist in het lijden en sterven van de Heere Jezus krijgt de psalm een heel diepe vervulling. En dóór Zijn lijden en sterven is er perspectief voor iedereen die – op welke manier dan ook – ‘doodbrakende’ is.

Vroeger werd Psalm 88 gelezen op Goede Vrijdag.

In ‘Een schreeuw uit de diepte’ behandelt Visser – onder andere voorzitter van de vereniging ‘Een Handreiking’, die hulp biedt aan naasten van psychisch zieken – Psalm 88 vers voor vers. Hij volgt daarbij de methode die hij al eerder gebruikte om Psalm 51 en Psalm 73 te bespreken: al mediterend behandelt hij de Bijbelteksten. In de meditatieve teksten zit ook gelijk een ‘toepassing’, die hij aanvult met krantenartikelen, interviews en citaten van (onder andere) puriteinen.

Het levert een waardevol boek op waarin de auteur zijn lezers – ‘doodbrakend’ of niet – als het ware bij de hand neemt en langs alle dieptepunten in de aanklacht van Heman – en misschien ook van de lezer zelf – leidt. Dat waardevolle schuilt vooral in de hoop die Visser steeds weet op te diepen uit de soms inktzwarte teksten – en in de lessen die hij daaruit kan meegeven aan iedere lezer. Je hoeft dus niet in de diepte te zitten om door dit boekje onderwezen en vertroost te worden. Aanbevolen!

(Deze recensie verscheen in de Veluwse Kerkbode.)